Αυτή είναι η ευθύνη που αποφεύγουμε καθημερινά!
Όταν ακούς από το διπλανό μπαλκόνι να κακοποιούν ένα ζώο , τι κάνεις? Μήπως φοβάσαι? Όταν βλέπεις στον δρόμο μια μαμά να κρατάει με το ένα χέρι το παιδάκι της και με το άλλο να πετάει κάτω το περιτύλιγμα από την σοκολάτα του, τι κάνεις? Μήπως νιώθεις καλύτερη μαμά? Όταν μια γιαγιά «παλεύει» να περάσει έναν δρόμο για αρκετά λεπτά και όλοι την αγνοούν, τι κάνεις; Μήπως βαριέσαι;
Όλοι, σχεδόν, ας μην γίνω απόλυτη, παραπονιούνται για τον κόσμο που ζουν, για την τρέλα που επικρατεί γύρω τους, την «ζούγκλα» όπως την χαρακτηρίζουν, για την ποιότητα που δεν έχουν. Αυτό συμβαίνει με όποια κυβέρνηση, σε όποια πολιτική κατάσταση, πάντα παραπονιούνται. Φυσικά η αιτία του κακού είναι μόνο αυτή η κυβέρνηση, η κάθε κυβέρνηση, και κανείς από όλους αυτούς που γκρινιάζουν για το «χάλι» στη ζωή τους.
Δεν θες να καταγγείλεις τον τύπο που βασανίζει το σκυλάκι, γιατί που να βγάλεις άκρη με το κράτος… με τους νόμους… που να μπλέκεις τώρα με τους παλαβούς… φοβάσαι ότι θα τραβιέσαι και στο τέλος δεν θα καταφέρεις και τίποτα! Γιατί να επιπλήξεις την μαμά που πετάει έτσι απλά στο δρόμο το σκουπίδι της; Τι παράδειγμα δίνει στο παιδί της εκείνη την ώρα; Γιατί να κάθεσαι εσύ να τσακώνεσαι, πριν πας στην δουλεία, με μια που δεν αξίζει ούτε ένα βλέμμα, η απολίτιστη! Εσύ είσαι καλύτερη-ος από εκείνη έτσι κι αλλιώς, δεν πετάς κάτω τα σκουπίδια σου ποτέ! Να πας να βοηθήσεις την γιαγιά, το σκέφτηκες για μια στιγμή, αλλά οι μεγάλοι άνθρωποι σου πιάνουν την κουβέντα και δεν σταματάνε… κι εσύ έχεις και δουλείες… δεν προλαβαίνεις!
Κι όλα αυτά, εξάλλου, δεν αλλάζουν την κατάσταση! Εμείς είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Κι όμως φίλε μου, δεν μπορεί να γεμίσει κάθε στενό με αστυνομία, ούτε κάθε μεταφορικό μέσο με ελεγκτές, ούτε κάθε προαύλιο σχολείου με δασκάλους … φυσικά και πρέπει να υπάρχουν κι αυτοί, αλλά πόσα μάτια να έχει ένας δάσκαλος ανάμεσα σε 300 παιδιά; Πόσα αυτιά να έχει ένας αστυνομικός σε ολόκληρη περιοχή που περιπολεί; Πόσα χέρια να έχουν οι ελεγκτές σε τόσες γραμμές λεωφορείων, μετρό, τρένων;
Σου φαίνεται πως σε βάζω να ρουφιανέψεις; Δεν έπεσες πολύ έξω! Αρκεί να καταλάβεις την διαφορά της ρουφιανιάς με το αναφαίρετο δικαίωμα σου να μην συναινείς, σε όλα αυτά που αποκαλείς «ζούγκλα», σιωπώντας.
Όσο συνεχίζεις να φοβάσαι, να βαριέσαι ή ακόμα χειρότερα να αισθάνεσαι «καλύτερος» κρίνοντας και κατακρίνοντας από την βολική σου θέση, τόσο θα συνεχίζεις να βιώνεις όλα όσα δεν σε ικανοποιούν.
Μάθε στο παιδί σου να μιλάει όταν δίπλα του μια ομάδα παιδιών κοροϊδεύει τον συμμαθητή του. Μάθε του να μην αισθάνεται «το καρφί» επειδή θέλει να μεταφέρει όσα είδε στον δάσκαλό του. Εσύ δεν ισχυρίζεσαι ότι στο εξωτερικό είναι όλα καλύτερα; Γιατί λοιπόν αγνοείς ότι εκεί ο ένας θα διορθώσει τον άλλον, θα καταγγείλει, θα επιπλήξει, θα τσακωθεί εν τέλει για το δίκαιο, το νόμιμο, το ηθικό, απλά για το σωστό!