Ο πόλεμος των φύλων είναι πιο επικίνδυνος απ’ όσο νομίζουμε!
Αν παρακολουθήσει κανείς έστω και για λίγα λεπτά τα social media, είναι πολύ πιθανό να πέσει πάνω σε μια ακόμη διαδικτυακή «μάχη» ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες. Εκείνος θα πει ότι οι γυναίκες ζητούν υπερβολικά πολλά. Εκείνη θα απαντήσει ότι οι άντρες δεν προσφέρουν αρκετά. Κάποιος θα ανεβάσει μια λίστα με όλα όσα κάνουν λάθος οι γυναίκες και λίγα λεπτά αργότερα θα εμφανιστεί μια αντίστοιχη λίστα για τους άντρες. Κάπως έτσι, ο διάλογος μετατρέπεται σε διαγωνισμό. Ποιος κουράζεται περισσότερο. Ποιος αδικείται περισσότερο. Ποιος αξίζει περισσότερη αναγνώριση. Και στο τέλος κανείς δεν ακούει πραγματικά τον άλλον. Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας.
Η ισότητα δεν σημαίνει ομοιότητα
Η διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων είναι αδιαπραγμάτευτη. Άντρες και γυναίκες αξίζουν τις ίδιες ευκαιρίες, τον ίδιο σεβασμό, την ίδια προστασία απέναντι στη βία, στις διακρίσεις και στην αδικία. Όμως η ισότητα δεν απαιτεί να αποδείξουμε ότι είμαστε ίδιοι. Δεν είμαστε! Δεν έχουμε την ίδια βιολογία. Δεν παράγει το σώμα μας τις ίδιες ορμόνες. Δεν βιώνουμε με τον ίδιο τρόπο τις αλλαγές. Συχνά ούτε ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται τα ερεθίσματα με ακριβώς τον ίδιο τρόπο, αφού υπάρχουν βιολογικές και ορμονικές διαφορές που επηρεάζουν ορισμένες λειτουργίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ένας είναι ανώτερος από τον άλλον. Αυτές οι διαφορές δεν είναι προσβολή απέναντι στην ισότητα. Είναι απλώς η πραγματικότητα. Και ίσως θα έπρεπε να σταματήσουμε να προσπαθούμε να την κρύψουμε.
Η διαφορετικότητα δεν είναι απειλή
Τα τελευταία χρόνια μοιάζει σαν κάθε αναφορά στις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα να αντιμετωπίζεται σχεδόν ως πρόκληση. Αν πεις ότι οι γυναίκες έχουν κάποια χαρακτηριστικά που εμφανίζονται συχνότερα σε εκείνες, κάποιος θα θεωρήσει ότι μειώνεις τους άντρες. Αν πεις ότι οι άντρες υπερτερούν κατά μέσο όρο σε κάποια άλλα στοιχεία, κάποιος θα πιστέψει ότι υποτιμάς τις γυναίκες. Όμως η ζωή δεν είναι ένας συνεχής διαγωνισμός υπεροχής. Το ότι δύο άνθρωποι δεν είναι ίδιοι δεν σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να νικήσει.
Από πότε γίναμε αντίπαλοι;
Κάποτε η συζήτηση αφορούσε το πώς θα συνυπάρξουμε καλύτερα. Σήμερα μοιάζει να αφορά το ποιος φταίει περισσότερο. Οι αλγόριθμοι των social media τροφοδοτούν αυτή την ένταση, γιατί ο θυμός φέρνει περισσότερα σχόλια, περισσότερες κοινοποιήσεις και μεγαλύτερη προβολή. Έτσι, οι πιο ακραίες φωνές αποκτούν δυσανάλογη δύναμη και δημιουργούν την εντύπωση ότι ο πόλεμος ανάμεσα στα φύλα είναι μια φυσιολογική κατάσταση. Στην πραγματική ζωή, όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ζουν έτσι. Οι περισσότεροι θέλουν να αγαπήσουν, να δημιουργήσουν οικογένεια, να συνεργαστούν, να νιώσουν ότι κάποιος τους καταλαβαίνει.
Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε ποιος αξίζει περισσότερο
Ίσως έχουμε κουραστεί επειδή προσπαθούμε συνεχώς να αποδείξουμε κάτι. Ότι οι γυναίκες τα καταφέρνουν καλύτερα. Ότι οι άντρες πιέζονται περισσότερο. Ότι η μία πλευρά υποφέρει πιο πολύ από την άλλη. Και μέσα σε αυτή τη διαρκή σύγκριση ξεχνάμε ότι ο πόνος δεν είναι διαγωνισμός. Ούτε η αξία ενός ανθρώπου εξαρτάται από το φύλο του.
Η ομορφιά βρίσκεται στην αλληλοσυμπλήρωση
Ίσως η μεγαλύτερη δύναμη της ανθρώπινης σχέσης να βρίσκεται ακριβώς στο ότι δεν είμαστε ίδιοι. Δεν χρειάζεται να σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο για να αγαπηθούμε. Ούτε να έχουμε τις ίδιες δυνατότητες για να σεβαστούμε ο ένας τον άλλον. Δεν πρέπει να κάνουμε τα πάντα με τον ίδιο τρόπο για να έχουμε ίση αξία. Η διαφορετικότητα δεν είναι ελάττωμα που πρέπει να εξαφανιστεί, αλλά ο λόγος που ο ένας μπορεί να συμπληρώνει τον άλλον. Και ίσως, αντί να αναζητούμε συνεχώς αποδείξεις ότι είμαστε ίδιοι, να ήταν πιο χρήσιμο να μάθουμε ξανά κάτι που κάποτε θεωρούσαμε αυτονόητο. Ότι ο σεβασμός δεν γεννιέται όταν μοιάζουμε. Γεννιέται όταν αποδεχόμαστε ο ένας τον άλλον όπως πραγματικά είναι, σε όλες μα όλες τις σχέσεις!