Για φαγητό με τα παιδιά αλλά χωρίς τάμπλετ!
Σχεδόν όλοι οι γονείς έχουν βρεθεί σε αυτή τη θέση. Κάθεσαι σε ένα εστιατόριο, το φαγητό δεν λέει να έρθει, το παιδί αρχίζει να βαριέται και το κινητό στην τσάντα μοιάζει με την πιο εύκολη λύση. Και πολλές φορές είναι. Δεν υπάρχει λόγος για ενοχές. Η καθημερινότητα είναι απαιτητική και μερικές φορές χρειάζεσαι απλώς δέκα ήσυχα λεπτά για να πιεις μια γουλιά νερό ή να φας το φαγητό σου όσο είναι ακόμη ζεστό. Παρόλα αυτά, υπάρχουν οικογένειες που καταφέρνουν να απολαμβάνουν πραγματικά μια έξοδο χωρίς οθόνες και χωρίς διαρκείς διαπραγματεύσεις με τα παιδιά. Όχι επειδή έχουν βρει κάποιο μαγικό κόλπο, αλλά επειδή έχουν καταλάβει κάτι πολύ απλό. Η συμπεριφορά στο εστιατόριο είναι μια δεξιότητα που μαθαίνεται.
Κανένα παιδί δεν ξέρει από μόνο του πώς να περιμένει
Όταν το σκεφτείς, ζητάμε από τα παιδιά κάτι αρκετά δύσκολο. Να καθίσουν σε μια καρέκλα για πολλή ώρα, να περιμένουν υπομονετικά, να μιλούν χαμηλόφωνα και να διαχειριστούν την πείνα τους μέχρι να φτάσει το φαγητό. Για έναν ενήλικα αυτά μοιάζουν αυτονόητα. Για ένα παιδί όμως δεν είναι.
Γι’ αυτό και οι έξοδοι χρειάζονται εξάσκηση. Όπως ένα παιδί μαθαίνει να δένει τα κορδόνια του ή να κάνει ποδήλατο, έτσι μαθαίνει και να συμπεριφέρεται σε ένα εστιατόριο. Σιγά σιγά, μέσα από εμπειρίες και επαναλήψεις. Οι πιο χαλαρές ταβέρνες, τα καφέ και τα οικογενειακά μαγαζιά είναι συνήθως το καλύτερο «σχολείο». Εκεί υπάρχει περισσότερη ανοχή στα λάθη και λιγότερη πίεση για όλους.
Το καλύτερο αντίδοτο στη βαρεμάρα είναι η παρέα
Πολλές φορές θεωρούμε ότι το παιδί βαριέται επειδή δεν έχει κάτι να κάνει. Στην πραγματικότητα συχνά βαριέται επειδή νιώθει ότι περιμένει τους μεγάλους να τελειώσουν τη δική τους έξοδο.
Η ατμόσφαιρα αλλάζει όταν το κάνεις κομμάτι της παρέας. Μια αστεία συζήτηση, ένα παιχνίδι παρατηρητικότητας ή μια ιστορία που φτιάχνετε όλοι μαζί μπορούν να αποδειχθούν πιο αποτελεσματικά από όσο φαντάζεσαι.
Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες προετοιμασίες. Μερικές φορές αρκεί να ρωτήσεις «αν αυτό το εστιατόριο ήταν πλοίο, πού θα ταξίδευε;» ή να ψάξετε ποιος θα βρει πρώτος πέντε κόκκινα αντικείμενα στον χώρο. Τα παιδιά αγαπούν την προσοχή περισσότερο από οποιοδήποτε παιχνίδι.
Λίγη προετοιμασία σώζει την κατάσταση
Ένα παιδί που έχει ήδη κουραστεί ή πεινάσει πολύ δύσκολα θα δείξει υπομονή. Γι’ αυτό βοηθά να γνωρίζει από πριν τι θα συμβεί. Να έχει μια εικόνα για το πού πηγαίνετε, τι περίπου θα παραγγείλετε και πόσο θα χρειαστεί να περιμένετε.
Ακόμη και ένα μικρό μπλοκ ζωγραφικής ή μερικά αυτοκόλλητα στην τσάντα μπορούν να φανούν χρήσιμα όταν η αναμονή τραβήξει περισσότερο από το αναμενόμενο.
Το θέμα δεν είναι να γεμίσεις κάθε λεπτό του παιδιού με δραστηριότητες. Είναι να του δώσεις επιλογές και να το βοηθήσεις να νιώθει άνετα μέσα στην εμπειρία.
Δεν χρειάζεται να είναι όλα τέλεια
Κάποιες έξοδοι θα πάνε υπέροχα. Κάποιες άλλες όχι και τόσο. Θα υπάρξουν φορές που θα φύγετε νωρίτερα, που θα μείνουν πατάτες στο πιάτο ή που θα χρειαστεί να κάνεις βόλτες γύρω από το τραπέζι για να ηρεμήσει το παιδί. Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Η επιτυχία δεν μετριέται από το πόσο ήσυχο ήταν το τραπέζι σας. Μετριέται από το αν το παιδί έμαθε κάτι ακόμη για το πώς λειτουργεί ο κόσμος γύρω του και από το αν περάσατε χρόνο μαζί.
Στο τέλος της ημέρας, οι πιο όμορφες οικογενειακές έξοδοι δεν είναι εκείνες χωρίς ψίχουλα, γκρίνια ή απρόοπτα. Είναι εκείνες που γεμίζουν με συζητήσεις, γέλια και μικρές στιγμές σύνδεσης που θυμάσαι πολύ περισσότερο από το ίδιο το φαγητό.