Λες πάντα «ναι»; Αυτό μπορεί να κρύβεται πίσω από τη διαρκή διαθεσιμότητά σου
Το να απαντάμε αμέσως σε κάθε μήνυμα, να αφήνουμε ό,τι κάνουμε για να βοηθήσουμε και να ακούμε τους πάντες μοιάζει συχνά με απόδειξη αγάπης. Έτσι, όμως, η διαθεσιμότητα μπορεί να γίνει απαίτηση και το «όχι» να παρεξηγηθεί ως αδιαφορία ή εγωισμός. Η αξία μας, όμως, δεν εξαρτάται από το πόσο χρήσιμοι είμαστε στους άλλους. Μπορούμε να νοιαζόμαστε και ταυτόχρονα να χρειαζόμαστε χρόνο για τον εαυτό μας, να μην απαντήσουμε αμέσως ή να ακυρώσουμε ένα ραντεβού επειδή δεν έχουμε διάθεση ή ενέργεια. Η φροντίδα δεν χρειάζεται να μας αφήνει τελευταίους στη δική μας ζωή.
Πριν πεις «ναι», κάνε μια μικρή παύση
Όταν κάποιος ζητά τη βοήθειά μας, δεν χρειάζεται να απαντάμε αυτόματα καταφατικά. Ας αναρωτηθούμε πρώτα: «Θέλω πραγματικά να το κάνω ή φοβάμαι πως θα με κρίνουν αν αρνηθώ;». Αυτή η μικρή παύση μάς βοηθά να ξεχωρίσουμε την πρόθυμη προσφορά από την πίεση που βάζουμε στον εαυτό μας.

Το «ναι» που δεν θέλεις μπορεί να γίνει πικρία
Όταν δεχόμαστε συνεχώς όσα δεν θέλουμε, η κούραση συχνά συσσωρεύεται. Μπορεί να αρχίσουμε να νιώθουμε αδικημένοι, επειδή είμαστε πάντα εκεί για τους άλλους και περιμένουμε να κάνουν το ίδιο για εμάς. Όμως οι γύρω μας δεν μπορούν πάντα να γνωρίζουν τι χρειαζόμαστε, αν δεν το εκφράσουμε. Το να μιλάμε καθαρά για τα όριά μας προστατεύει και εμάς και τις σχέσεις μας. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να φτάσουμε στα όριά μας για να πούμε ότι κουραστήκαμε ή ότι δεν μπορούμε να βοηθήσουμε αυτή τη φορά.
Μπορείς να αρνηθείς χωρίς να απολογηθείς
Το να εκφράζουμε τις ανάγκες μας δεν σημαίνει ότι απορρίπτουμε τον άλλον. Μπορούμε να πούμε «δεν μπορώ σήμερα» ή «χρειάζομαι λίγο χρόνο» χωρίς να επινοήσουμε δικαιολογίες και χωρίς να ζητήσουμε συγγνώμη επειδή προστατεύουμε την ενέργειά μας. Τα όρια δεν ακυρώνουν την αγάπη. Τη βοηθούν να συνυπάρχει με τον σεβασμό προς τον εαυτό μας. Η διαθεσιμότητα έχει αξία όταν αποτελεί επιλογή και όχι υποχρέωση που μας βαραίνει.
