Το «αλλά» που δεν σε αφήνει να γνωρίσεις τον εαυτό σου
Στην καραντίνα περνούν καλά όσοι γουστάρουν τον εαυτό τους, οι υπόλοιποι προσπαθούν να τον αγαπήσουν, κι αυτοί δεν περνούν καλά σε αυτήν την διαδικασία. Είναι δύσκολο να αγαπήσουμε και να συμφιλιωθούμε με τα ελαττώματά μας. Ακόμα κι όταν προσπαθούμε να πειστούμε ότι δεν έχουμε ελαττώματα ή ακόμα κι όταν προσπαθούμε να τα στρογγυλέψουμε, είναι εκεί, και μέσα μας το γνωρίζουμε καλά ότι δεν τα έχουμε αποδεχτεί. Και γι’ αυτόν τον λόγο δεν μπορούμε να μας αντέξουμε. Είναι όμως πιο εύκολο να κάνουμε πως δεν υπάρχουν παρά να τα κοιτάξουμε κατάματα και να τα ξορκίσουμε.
Είναι επίπονη διαδικασία να κοιτάξεις μέσα σου και να κοιτάξεις βαθιά και για πολύ ώρα. Δεν ξέρω αν κάποιος μπορεί να το φτάσει στην τελειότητα, ούτε ξέρω πόσοι τα καταφέρνουν έστω και λίγο, ούτε ξέρω πόσοι προσπαθούν για να το καταφέρουν, ξέρω όμως ότι όλοι πρέπει να δοκιμάσουμε. Να προσπαθήσουμε τουλάχιστον μία φορά. Να προσπαθήσουμε σοβαρά και με αλήθεια απέναντι στον εαυτό μας. Κι αυτό σηματοδοτεί την αρχή.
Ένα «αλλά» πάντα μας βγάζει από αυτήν την άβολη θέση. Μας ξελασπώνει την στιγμή εκείνη που δεν αντέχουμε την πραγματικότητα, χάνοντας έτσι την ευκαιρία να κοιτάξουμε μέσα μας, για άλλη μια φορά. Σε έναν τσακωμό με τον σύντροφο, με την φίλη, με το παιδί, έχουμε ένα «αλλά» στην άκρη της γλώσσας μας που δικαιολογεί επιφανειακά τα πάντα.
«Σου μίλησα υποτιμητικά, αλλά το άξιζες μετά από αυτό που έκανες».
«Δεν ήθελα να σε χτυπήσω, αλλά με έβγαλες έξω από τα ρούχα μου»
«Φωνάζω, αλλά κι εσύ δεν ακούς!»
Πριν από το «αλλά» όμως κάνε μια παύση και σκέψου.
«Μίλησα υποτιμητικά», «χτύπησα», «φώναξα». Τι δείχνουν αυτά για σένα; Τι θέλουν να σου πουν τα λόγια σου; Εκείνη ακριβώς την στιγμή είναι η έναρξη για να κοιτάξεις μέσα σου.
Κι αφού με την καραντίνα ξεκίνησα, έτσι θα κλείσω. Καραντίνα, εγκλεισμός, το γονιμότερο έδαφος να δοκιμαστείς. Τα νεύρα πιο πολλά, η θλίψη πιο έντονη, η ανία στο κόκκινο, φόβος, άγχος, στρες, αληθινές συνθήκες που σου δίνουν την ευκαιρία να στρέψεις το βλέμμα προς τον εαυτό σου, όλα αυτά που κρύβεις κάτω από το «αλλά». Ή αν το δοκιμάσεις για πρώτη φορά, ή αν το ξαναπροσπαθείς, ή αν το καταφέρνεις έστω και για λίγο καιρό, θα γαληνέψεις, θα είσαι ένα βήμα πιο κοντά στην αγάπη σου για σένα. Όμως μην σταματήσεις να σου υπενθυμίζεις ότι έχεις δουλίτσα. Ξεχνιέσαι και αληθινά πιστεύω πως δεν φταις εσύ, η φύση μας φταίει. Εσύ όμως ευθύνεσαι που δεν το έχεις βάλει ακόμα υπενθύμιση στο κινητό σου!